Ondertussen is het vier maanden geleden sinds mijn laatste berichtje. Voorbereidingen gestart en omdat de coronamaatregelen versoepeld werden zag het er eigenlijk allemaal goed uit.

Ik zal eerlijk bekennen dat ik al eerder de tijd had willen nemen om een up-to-date verhaaltje te schrijven, maar bij gebrek aan inspiratie, motivatie en enorme onzekerheid is het er nog niet van gekomen. Vooral dat laatste knaagt. Want corona is er nog steeds en of Gaucho 2021 doorgaat is nog steeds een vraagteken. 8 januari gaat het verlossende antwoord vanuit de organisatie komen. Die datum staat omcirkelt in mijn agenda. Ergens heb ik nog steeds hele goed hoop dat het goed gaat komen.

Natuurlijk heb ik niet stilgezeten de laatste maanden. Waarom zou je? De race is pas gereden als je over de finish komt ;), dus….. moest ik flink aan de bak. De voorbereiding verloopt totaal anders dan dat ik in gedachten had. Ook totaal anders dan voor de Mongol Derby. De vaardigheden die je moet hebben in de bergen op een ‘getraind’ paard zijn totaal anders dan dat je op een ongetemde pony over de steppe van Mongolië dendert.

Interval training

Qua conditie gaat het wel prima. Tweemaal per week afzien bij Gerwin, alles uit de kast halen om mijn rikketikje tot het uiterste te laten gaan. Dat gaat me wonderbaarlijk iedere week aardig af. Het tijdstip van de training speelt wel mee, want om 06:00 uur in de sportschool staan is toch wel een dingetje voor dit avondmens.

Toen de dagen nog wat langer waren ging de wekker ook vroeg. Het is best een stukje fietsen naar mijn werk in Eindhoven. ‘Even’ heen en terug, drie keer in de week, dat zette de teller op 150 km fietsen. Bij gebrek aan tijd een prima combinatie, tot het wel heel donker werd in de bossen tussen Lierop en Mierlo. Voor de veiligheid is de sportschool een prima alternatief of gewoon om 6:15 uur een rondje over het industrieterrein hardlopen. Naast deze activiteiten worden de paarden vooral in de weekenden gezadeld om het nodige zitvlees te kweken.

En dan het trainen in de bergen. Het tripje naar Italië wat in de herfstvakantie op het programma stond kon niet doorgaan door corona. Goh, wat heb ik daar van gebaald. Navigeren in de bergen is toch echt iets wat je moet doen en niet alleen uit boeken kan halen. Gelukkig hebben we een ware ‘berg’ in Brabant. De Gulberg….. 60 meter hoge oude vuilnisbelt. Ondertussen ken ik ieder pad en paadje… ben hem al ontelbare keren op- en afgelopen. Hij had van mij alleen wel eens zo hoog mogen zijn, maar ja, wat niet is, dat is niet. Dus dan nog maar een extra keer omhoog…. en omlaag.

Gedeelte van de ‘Gulberg’

De ‘berg’ is ook fijn om schoenen te testen. De bergschoenen die ik zo graag wilde zijn waarschijnlijk nog steeds onderweg. Levertijd van tig weken en nog weten ze niet wanneer ze weer van de band rollen. Tijd voor andere aanpak en gegaan voor de vertrouwde Lowa’s. De opvolger van de schoenen die ik Mongolië aanhad, maar ik kan er niet aan wennen. Ze lopen gewoon anders en dat gaat ‘m gewoon niet worden. Op black friday een gooi gedaan naar iets nieuws en ik kwam bij Berghem schoenen uit. Nog nooit van gehoord, recensies waren matig over de B bergschoen, met als opmerking dat de bovenzijde van de schoen mogelijk wat te soepel zou zijn. Wil het niet dat deze schoenen perfect zijn om paard te rijden! Stugge harde profiel zool voor grip in de bergen en heel soepel om goed te kunnen bewegen in de stijgbeugel. Daarnaast zijn ze licht van gewicht, wat ook een groot voordeel is t.o.v. de zware bergschoenen. Vooralsnog lijken deze het te gaan worden.

Het navigeren op de Gulberg is niet zo moeilijk en daarom moest het ook te paard getest worden. Op naar de Duitse Eifel, paarden, kaart, GPS en kompas. En dat we verdwaald zijn. De uitgestippelde route was toch lastiger dat dat we vooraf hadden gedacht. Er moet echt nog wel wat geoefend gaan worden de komende weken.

De kampeeruitrusting en rijoutfit zijn ondertussen bijna compleet. Inclusief kookspullen, nieuwe tent en zadeltassen om alles mee te nemen. 10 kilo is echt zo weinig. Je dient ook je eten zelf mee te nemen, dat is echt wel een dingetje. De ‘high calorie’ maaltijden, die ik nu echt niet kan uitproberen, worden echt pas tijdens de rit geproefd. Met als motto…. “als je honger hebt, dan smaakt alles”. Met de kilo’s die er nu nog af moeten, hoop ik die het derby rantsoen weer aan te eten. Alleen het slaapmatje is nog een dingetje. Na een fris nachtje proefslapen in de tent is dat nog een punt om te verbeteren. Mocht iemand suggesties hebben, dan hoor ik het graag.

Ik wens iedereen fijne en gezonde feestdagen. Begin volgend jaar volgt de volgende blog met hopelijk goed nieuws.